جمع نميشوم ، کاش ميشد يکي دو ساعت با خودم خلوت ميکردم و سنگهايم را واميکندم و فلان.آنقدر پراکنده ام کرده اند ، آنقدر پراکنده کرده ام خودم را، که هيچ طوري جمع و جور نميشوم . پشت هر خواستني ابلهانه اي ذهنم بيهوده تلف ميشود ، گور پدرش مهم نيست ، اما براي يکي دوساعت کاش افسارش دست خودم بود . آنقدر خودم را نميشناسم که شرمم مي ايد جلوي خودم پايم را دراز کنم . آنقدر با خواستني هايم بيگانه ام که نميدانم چه چيز را و چگونه به خودم تعارف بکنم .
گاهي در حالتي که سردردي عصبي مثل ميگرن آدم را متشنج ميکند هر چه سعي ميکني نميتواني ساده ترين کلمات را درست ادا کني . حالا گاهي اوقات کلماتي ساده را از ياد ميبرم صبح که بيدار ميشوم فکر ميکنم چيزهايي بديهي را بايد از نو مرور کنم که هر لحظه بيم فراموش شدنش ميرود.
ديشب خواب ديدم انگشتهايم از صداي که نميدانستم از کجا مي آيد دستور ميگرفتند . امروز صبح انگشت اشاره ي دست چپم بي اختيار روي سرم ميرفت و نقطه اي را محکم فشار ميداد . يادم هست آن وقتها که پير مرد با من زندگي ميکرد بعضي از شبها ناگهان وحشت زده از خواب ميپريد و پاپتي از خانه ميزد بيرون، ميرفت کوچه هاي ناآشنايي را ميگشت و دوباره در من به خواب ميرفت .هروقت او آرام ميشد من حالم خراب بود تمام تشويشش به جان من ميافتاد . آشوبي در دلم غوغا ميکرد. انگار هفت ساله شده ام و صبحي که از خواب بيدار ميشوم ميبينم که همه رفته اند .(بارها در کودکي اين صحنه را به خواب ديده ام) هرچه پير تر ميشوم چهره ي اطرافيانم نفرت انگيز تر ميشود . امروز به وضوح نفرت را در نگاه مادرم ميديدم . سابق هر وقت حالم بد بود يا مريض ميشدم برايم حلوا درست ميکرد و تويش يک عالمه دارچين ميريخت اما حالا با غضب نگاهم ميکند. مهم نيست.
اين تابستان لعنتي گورش را گم نميکند . اينروزها همه اش عرق ميکنم مغزم از حرارت بي حد محيط ميجوشد بعد ناگهان همه چيزي سرد ميشود ، تب و لرز ميگيرم . قطرات عرق ناگهان از روي بدنم فرار ميکنند ، گور پدرشان. ميروم خودم را لاي لحافي چيزي ساندويچ سوسيس ميکنم ذهنم بوي سس مايونز گرفته است.
هفته ي قبل رفته بوديم يکي از اين باغهاي اطراف شهر با بچه ها بساط کباب و مشروب و فلان داشتيم .اولين پيک که آمد بغضم گوزيد . شروع کرديم : چراغ ايونم رفت ، جلو چشام جونم رفت ، يه کارد سلاخ به دلم آخ به دلم آخ به دلم........
از لج خودم و روزگار ، از لج زمانه ي عزيزم هي زديم و زديم بعد هم که همه چيز شروع کرد به چرخيدن و فلان و اينها . شب به پدرم گفته بودم پدر جان اينقدر دور خودت نچرخ سرت گيج ميرود ، که ايشان هم دستور داده بودند گم شوم بروم توي اتاقم – اين را صبح برايم تعريف کردند-
خودم را غرق کرده ام توي ولنگاري و لاابالي گري. خلاصه طبل بيعاري دستمان گرفته ايم و ديمبلي دالام دالام دام. با ريتمش ذهمن بهتر کار ميکند . فکر ميکنم زندگي من ريتمش را گم کرده يکي دارد توي ذهنم ميزان لنگ ميزند اصلا تا بوده ريتم ذهنم من لنگ زده، دلم يک دو ، چهار معمولي ميخواهد . تقصير خودم است هميشه از "معمولي " بودن فراري بوده ام حالا نازش را بايد بکشم قرمساغ.
يک جوري بايد يک خاک انداز و جارو دست گرفت و اين آشغال ماشغال ها را يک کوشه اي روي هم تل انبار کرد .
گاهي در حالتي که سردردي عصبي مثل ميگرن آدم را متشنج ميکند هر چه سعي ميکني نميتواني ساده ترين کلمات را درست ادا کني . حالا گاهي اوقات کلماتي ساده را از ياد ميبرم صبح که بيدار ميشوم فکر ميکنم چيزهايي بديهي را بايد از نو مرور کنم که هر لحظه بيم فراموش شدنش ميرود.
ديشب خواب ديدم انگشتهايم از صداي که نميدانستم از کجا مي آيد دستور ميگرفتند . امروز صبح انگشت اشاره ي دست چپم بي اختيار روي سرم ميرفت و نقطه اي را محکم فشار ميداد . يادم هست آن وقتها که پير مرد با من زندگي ميکرد بعضي از شبها ناگهان وحشت زده از خواب ميپريد و پاپتي از خانه ميزد بيرون، ميرفت کوچه هاي ناآشنايي را ميگشت و دوباره در من به خواب ميرفت .هروقت او آرام ميشد من حالم خراب بود تمام تشويشش به جان من ميافتاد . آشوبي در دلم غوغا ميکرد. انگار هفت ساله شده ام و صبحي که از خواب بيدار ميشوم ميبينم که همه رفته اند .(بارها در کودکي اين صحنه را به خواب ديده ام) هرچه پير تر ميشوم چهره ي اطرافيانم نفرت انگيز تر ميشود . امروز به وضوح نفرت را در نگاه مادرم ميديدم . سابق هر وقت حالم بد بود يا مريض ميشدم برايم حلوا درست ميکرد و تويش يک عالمه دارچين ميريخت اما حالا با غضب نگاهم ميکند. مهم نيست.
اين تابستان لعنتي گورش را گم نميکند . اينروزها همه اش عرق ميکنم مغزم از حرارت بي حد محيط ميجوشد بعد ناگهان همه چيزي سرد ميشود ، تب و لرز ميگيرم . قطرات عرق ناگهان از روي بدنم فرار ميکنند ، گور پدرشان. ميروم خودم را لاي لحافي چيزي ساندويچ سوسيس ميکنم ذهنم بوي سس مايونز گرفته است.
هفته ي قبل رفته بوديم يکي از اين باغهاي اطراف شهر با بچه ها بساط کباب و مشروب و فلان داشتيم .اولين پيک که آمد بغضم گوزيد . شروع کرديم : چراغ ايونم رفت ، جلو چشام جونم رفت ، يه کارد سلاخ به دلم آخ به دلم آخ به دلم........
از لج خودم و روزگار ، از لج زمانه ي عزيزم هي زديم و زديم بعد هم که همه چيز شروع کرد به چرخيدن و فلان و اينها . شب به پدرم گفته بودم پدر جان اينقدر دور خودت نچرخ سرت گيج ميرود ، که ايشان هم دستور داده بودند گم شوم بروم توي اتاقم – اين را صبح برايم تعريف کردند-
خودم را غرق کرده ام توي ولنگاري و لاابالي گري. خلاصه طبل بيعاري دستمان گرفته ايم و ديمبلي دالام دالام دام. با ريتمش ذهمن بهتر کار ميکند . فکر ميکنم زندگي من ريتمش را گم کرده يکي دارد توي ذهنم ميزان لنگ ميزند اصلا تا بوده ريتم ذهنم من لنگ زده، دلم يک دو ، چهار معمولي ميخواهد . تقصير خودم است هميشه از "معمولي " بودن فراري بوده ام حالا نازش را بايد بکشم قرمساغ.
يک جوري بايد يک خاک انداز و جارو دست گرفت و اين آشغال ماشغال ها را يک کوشه اي روي هم تل انبار کرد .
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت 21:13 توسط کیخسرو
|
